A letter to my readers

Dear Readers

Thanks for dropping by! :)

Are you a non-Punjabi (like most readers of this blog) and didn't understand a word of all the poems I posted yesterday? Please do not feel excluded. Yesterday morning I discovered the transliteration link of Google and found it very easy to use. It fired me up to put the Punjabi poems and quotations I've collected over the years, online. My diary- a cheap pocketbook in use for twelve years- has long been in tatters. I had been procrastinating about salvaging my collection before the diary finally succumbed to its wear and tear. Yesterday's enthusiasm did the job. I'm not finished though, only about half-way through. So, there will be a few more Punjabi posts yet.

I can't tell you how satisfied I felt yesterday. Typing in Punjabi, taking care of the spellings, the bindis, the tippis, the adhaks, I felt the same tenderness that one must feel when they caress a baby. I caressed Punjabi words the whole day yesterday!

There is this poem by Firozdin Sharaf, a very famous Punjabi poet of the early 1900s, in which he paints an idyllic picture of Punjab. He says:

Mauj laayi daryaavaan sohni, baag zameenaan falde
Sharaf Punjabi dharti utte, thhumak thhumak paye chalde

(pronounce the 'thh' of 'thhumak' as in 'thhanda pani')

Translation:
The rivers make Punjab festive; gardens and fields flower
Their gait has a lady’s grace; Sharaf! What beauties they are!

I totally adore the words 'thhumak thhumak'. Like them, each of the poems I posted yesterday have some words, phrases or lines which always overwhelm me with a love for the sounds of Punjabi. Yes, I really, totally love my mother language and yesterday, I felt a sense of completion when I saw the 'Punjabi collection' label in my Labels-list. An important part of my identity had finally made an entry on my blog.

I plan to translate each of the Punjabi poems, idioms or sayings on my blog into English, so that my non-Punjabi readers too can partake of their delightful imagery, wisdom or wit. I will notify you as and when I do it.

Also, my dears, I will soon be moving to my own url, http://www.japindergill.com/. Now that the book is finished, I want to give undivided attention to my blog. The regular readers of this blog have seen me grow from a confused-struggling college student to a confused-struggling Software Engineer to a confused-struggling writer. Now that we have reached the stage of calling ourselves a 'writer', shouldn't our blog reflect that too? So from now on, you can expect a regular stream of short stories here, starting from Monday. Of course, I will continue to post my confusions and struggles whenever they arise- where else would I vent them? :)

So, see you on Monday now, with a new url and a fresh new story.

Take Care!

Japinder

Ajj Aakhaan Waris Shah nu

Amrita Pritam

ਅੱਜ ਆਖਾਂ ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਨੂੰ, ਕਿਤੋਂ ਕਬਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬੋਲ,
ਤੇ ਅੱਜ ਕਿਤਾਬ-ਏ-ਇਸ਼ਕ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਅਗਲਾ ਵਰਕਾ ਫ਼ੋਲ
ਇੱਕ ਰੋਈ ਸੀ ਧੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ, ਤੂੰ ਲਿਖ ਲਿਖ ਮਾਰੇ ਵੈਣ,
ਅੱਜ ਲੱਖਾਂ ਧੀਆਂ ਰੋਂਦੀਆਂ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਕਹਿਣ
ਉੱਠ ਦਰਦਮੰਦਾਂ ਦਿਆ ਦਰਦੀਆ, ਉੱਠ ਤੱਕ ਆਪਣਾ ਪੰਜਾਬ
ਅੱਜ ਬੇਲੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਬਿਛੀਆਂ ਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਭਰੀ ਚਨਾਬ
ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੰਜਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਜ਼ਹਰ ਰਲਾ
ਤੇ ਓਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਧਰਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਪਾਣੀ ਲਾ
ਇਸ ਜ਼ਰਖੇਜ਼ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਲੂੰ ਲੂੰ ਫੁੱਟਿਆ ਜ਼ਹਰ
ਗਿੱਠ ਗਿੱਠ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਲਾਲੀਆਂ ਫੁੱਟ ਫੁੱਟ ਚੜ੍ਹਿਆ ਕਹਿਰ
ਵੇਹ ਵਲੀਸੀ ਵ੍ਹਾ ਫੇਰ, ਵਨ ਵਨ ਵੱਗੀ ਜਾ,
ਓਹਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਵੰਸ ਦੀ ਵੰਝਲੀ ਦਿੱਤੀ ਨਾਗ ਬਣਾ
ਪਹਲਾ ਡੰਗ ਮਦਾਰੀਆਂ, ਮੰਤਰ ਗਏ ਗੁਆਚ,
ਦੂਜੇ ਡੰਗ ਦੀ ਲੱਗ ਗਈ, ਜਣੇ ਖਣੇ ਨੂੰ ਲਾਗ
ਲਾਗਾਂ ਕੀਲੇ ਲੋਕ ਮੂੰਹ, ਬਸ ਫਿਰ ਡੰਗ ਹੀ ਡੰਗ,
ਪਲੋ ਪਲੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ, ਨੀਲੇ ਪੈ ਗਏ ਅੰਗ
ਗਲਿਓਂ ਟੁੱਟੇ ਗੀਤ ਫਿਰ, ਤਕਲਿਓਂ ਟੁੱਟੀ ਤੰਦ,
ਤ੍ਰਿੰਝਣੋਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਚਰਖੜੇ ਘੂਕਰ ਬੰਦ
ਸਣੇ ਸੇਜ ਦੇ ਬੇੜੀਆਂ, ਲੁੱਡਣ ਦਿੱਤੀਆਂ ਰੋੜ੍ਹ
ਸਣੇ ਡਾਲੀਆਂ ਪੀਂਘ ਅੱਜ, ਪਿਪਲਾਂ ਦਿੱਤੀ ਤੋਰ
ਜਿੱਥੇ ਵੱਜਦੀ ਸੀ ਫ਼ੂਕ ਪਿਆਰ ਦੀ, ਵੇ ਓਹ ਵੰਝਲੀ ਗਈ ਗੁਆਚ
ਰਾਂਝੇ ਦੇ ਸਭ ਵੀਰ ਅੱਜ, ਭੁੱਲ ਗਏ ਓਹਦੀ ਜਾਚ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਹੂ ਵਰਸਿਆ, ਕਬਰਾਂ ਪਈਆਂ ਚੋਣ
ਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸ਼ਹਜ਼ਾਦੀਆਂ, ਅੱਜ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਾਰਾਂ ਰੋਣ
ਅੱਜ ਸੱਭੇ ਕੈਦੋਂ ਬਣ ਗਏ, ਹੁਸਨ ਇਸ਼ਕ਼ ਦੇ ਚੋਰ
ਅੱਜ ਕਿਥੋਂ ਲਿਆਈਏ ਲੱਭ ਕੇ ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਇੱਕ ਹੋਰ
ਅੱਜ ਆਖਾਂ ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਕਿਤੋਂ ਕਬਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬੋਲ
ਤੇ ਅੱਜ ਕਿਤਾਬ-ਏ-ਇਸ਼ਕ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਅਗਲਾ ਵਰਕਾ ਫ਼ੋਲ

My most favorite Punjabi poems

ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਘਣਛਾਂਵਾਂ ਬੂਟਾ,
ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਏ
ਲੈ ਕੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਛਾਂ ਉਧਾਰੀ
ਰੱਬ ਨੇ ਸੁਰਗ ਬਣਾਏ
ਬਾਕੀ ਕੁੱਲ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਬੂਟੇ
ਜੜ੍ਹ ਸੁਕਿਆਂ ਮੁਰਝਾਂਦੇ
ਐਪਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਮੁਰਝਾਂਦਿਆਂ
ਇਹ ਬੂਟਾ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ
(ਪ੍ਰੋ. ਮੋਹਨ ਸਿੰਘ)


ਭਾਵੇਂ ਮੂੰਹੋਂ ਨਾ ਕਹੀਏ ਪਰ ਵਿਚੋਂ-ਵਿਚੀ
ਖੋਏ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਓ, ਖੋਏ ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਂ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਜ਼ਾਦੀਆਂ ਹੱਥੋਂ ਬਰਬਾਦ ਹੋਣਾ
ਹੋਏ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਓ, ਹੋਏ ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਂ
ਕੁੱਝ ਉਮੀਦ ਏ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਿਲ ਜਾਏਗੀ
ਮੋਏ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਓ, ਮੋਏ ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਂ
ਜਿਉਂਦੀ ਜਾਨ ਈ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਅੰਦਰ
ਢੋਏ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਓ, ਢੋਏ ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਂ
ਜਾਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਰੱਜ ਕ ਲੁੱਟਿਆ ਏ
ਸੋਏ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਓ, ਸੋਏ ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਂ
ਲਾਲੀ ਅੱਖੀਆਂ ਦੀ ਪਈ ਦੱਸਦੀ ਏ
ਰੋਏ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਓ, ਰੋਏ ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਂ
(ਉਸਤਾਦ ਦਾਮਨ, ਦੇਸ਼ ਦੀ ਵੰਡ ਬਾਰੇ)


ਮੌਜ ਲਾਈ ਦਰਿਆਵਾਂ ਸੋਹਣੀ, ਬਾਗ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਫ਼ਲਦੇ
'ਸ਼ਰਫ' ਪੰਜਾਬੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਠੁਮਕ ਠੁਮਕ ਪਏ ਚਲਦੇ
ਸਤਲੁਜ, ਰਾਵੀ, ਜੇਹਲਮ, ਅਟਕ, ਚਨਾਬ ਨੀ ਸਈਓ !
ਸੋਹਣਾ ਦੇਸਾਂ ਅੰਦਰ ਦੇਸ ਪੰਜਾਬ ਨੀ ਸਈਓ!
(ਫ਼ਿਰੋਜ਼ਦੀਨ ਸ਼ਰਫ)


ਮਾਂ ਛਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਨਿੱਕੜੇ ਜਹੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ
ਸੋਮਾ ਓਹ ਮੁਹੱਬਤਾਂ ਦਾ ਰੱਬ ਨੇ ਪਸਾਰਿਆ
ਅੱਜ ਤੀਕਣ ਜੀਹਦਾ ਕਿਸੇ ਥਾਹ ਤਲਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭਾ
ਮਾਰ ਮਾਰ ਟੁੱਭੀਆਂ ਹੈ ਸਾਰਾ ਜੱਗ ਹਾਰਿਆ
(ਮਾਂ ਦਾ ਦਿਲ, ਫ਼ਿਰੋਜ਼ਦੀਨ ਸ਼ਰਫ)


ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਨਹੀਂ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਦੀ,
ਇਹ ਜਗਤ ਨਹੀਂ ਬੀਮਾਰਾਂ ਦਾ,
ਇਹ ਰਣ ਹੈ ਵੀਰ ਬਹਾਦੁਰਾਂ ਦਾ,
ਇਹ ਪਿੜ ਹੈ ਸ਼ਾਹ ਸਵਾਰਾਂ ਦਾ
(ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਆਜ਼ਾਦ)

ਵਾਗਾਂ ਛੱਡ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਵਾਲੀਏ ਨੀ, ਪੈਰ ਧਰਨ ਦੇ ਮੈਨੂੰ ਰਕਾਬ ਉੱਤੇ
ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਤੇ ਬਣੀ ਏ ਭੀੜ ਭਾਰੀ, ਟੁੱਟ ਪਏ ਨੇ ਵੈਰੀ ਪੰਜਾਬ ਉੱਤੇ
ਸਰੂ ਵਰਗੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਂ ਫੂਕਣੀ ਏ ਬਹਿ ਗਏ ਭੂੰਡ ਜੋ ਆਣ ਗੁਲਾਬ ਉੱਤੇ
(ਦੇਸ਼ ਪਿਆਰ, ਪ੍ਰੋ. ਮੋਹਨ ਸਿੰਘ)

ਇੱਕਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਪੁੱਤ, ਪੁੱਤਾਂ ਦੇ ਘਰ ਪੋਤਰੇ
ਇੱਕਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਧੀਆਂ, ਧੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਦੋਹਤਰੇ
ਇੱਕਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ, ਤੇ ਓਹ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਮਰ
ਵਜੀਦਾ ਕੌਣ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਆਖੇ, ਇਉਂ ਨਹੀਂ ਇੰਝ ਕਰ
(ਵਜੀਦ)

ਰਾਂਝਾ ਰਾਂਝਾ ਕਰਦੀ ਨੀ ਮੈਂ ਆਪੇ ਰਾਂਝਾ ਹੋਈ
ਸੱਦੋ ਨੀ ਮੈਨੂੰ ਧੀਦੋ ਰਾਂਝਾ, ਹੀਰ ਨਾ ਆਖੋ ਕੋਈ
ਰਾਂਝਾ ਮੈਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਰਾਂਝੇ ਵਿਚ ਹੋਰ ਖਿਆਲ ਨਾ ਕੋਈ
ਮੈਂ ਨਹੀ ਓਹ ਆਪੇ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਆਪ ਕਰੇ ਦਿਲਜੋਈ
ਹੱਥ ਖੂੰਡੀ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਮੰਗੂ, ਮੋਢੇ ਭੂਰਾ ਲੋਈ
ਬੁਲ੍ਹਾ ਹੀਰ ਸਲੇਟੀ ਦੇਖੋ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਖਲੋਈ
(ਦਿਲਜੋਈ= ਦਿਲਾਸਾ, ਮੰਗੂ= ਮੱਝਾਂ ਦਾ ਵੱਗ)


...to be continued.

Surjit Patar

ਏਨਾ ਹੀ ਬਹੁਤ ਹੈ ਕੀ ਮੇਰੇ ਖੂਨ ਨੇ ਰੁੱਖ ਸਿੰਜਿਆ
ਕੀ ਹੋਇਆ ਜੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਡੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਗੱਭਰੂ ਖੂਨ 'ਚੋਂ
ਉਮਰ ਦੇ ਬਾਕੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਝਿਲਮਿਲਾਂਦੇ ਦਿਨ ਮਿਲੇ

ਮੁੱਦਤਾਂ 'ਚੋਂ ਉਸ 'ਚ ਕੋਈ ਕੰਵਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉੱਗਿਆ
ਡੁੱਬ ਕੇ ਕਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਤਦੇ ਮਰਨਾ ਪਿਆ

ਸੀ ਬਹੁਤ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਜੇ ਮੈਂ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦੇਖਦਾ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸੱਖਣੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ

ਲਫਜ਼ ਹਾਂ ਗਲੀਆਂ 'ਚ ਰੁਲਦੇ ਹਾਂ
ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ ਸ਼ਾਇਰੀ ਤੀਕਰ

ਇਸ ਮੌਸਮ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਰੱਖੀਏ ਮਾਰੀਏ ਵਾਜ ਕਿਵੇਂ
ਇਹੀ ਸੋਚਦਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਰੋ ਮੌਸਮ ਬੀਤ ਗਿਆ

ਮੈਂ ਕਦ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛਾਂ ਕੀਤੀ ਮੈਂ ਕਦ ਬਣਿਆ ਦਰਿਆ
ਹੁਣ ਕੀ ਰੋਸ ਜੇ ਯਾਰਾਂ ਦੇ ਵੀ ਨੈਣ ਗਏ ਪਥਰਾ

ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਸ ਏਨਾ ਕਿਹਾ ਸੀ ਨਾ ਜਲਾਓ ਫੁੱਲ
ਅੱਗ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲੈ ਗਈ ਕਹਿ ਕੇ ਚੋਰ ਚੋਰ


ਜ਼ਖਮ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮ ਲਿਖੋ ਖ਼ਾਮਖਾ ਕੰਵਲ ਨਾ ਲਿਖੋ
ਸਿਤਮ ਹਟਾਓ ਸਿਤਮ ਤੇ ਨਿਰੀ ਗਜ਼ਲ ਨਾ ਲਿਖੋ


ਇੱਕ ਕੈਦ 'ਚੋਂ ਦੂਜੀ ਕੈਦ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਏਂ
ਕੀ ਖੱਟਿਆ ਮਹਿੰਦੀ ਲਾ ਕੇ ਵਟਨਾ ਮਲ ਕੇ


ਏਨਾ ਉੱਚਾ ਤਖਤ ਸੀ ਅਦਲੀ ਰਾਜੇ ਦਾ
ਮਜ਼ਲੂਮਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਰਾਹ ਵਿਚ ਹੀ ਬੀਤ ਗਈ


ਮਸਜਿਦ ਦੇ ਆਖਣ 'ਤੇ ਕਾਜ਼ੀ ਦੇ ਫਤਵੇ ਤੇ
ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੂੰ ਕਤਲ ਕਰਨਾ ਇਸਲਾਮ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਜਿਸ ਚ ਸੂਲੀ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਨਹੀਂ
ਯਾਰੋ ਐਸਾ ਕਿਤੇ ਨਿਜ਼ਾਮ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਬਲਦਾ ਬਿਰਖ ਹਾਂ, ਖਤਮ ਹਾਂ, ਬੱਸ ਸ਼ਾਮ ਤੀਕ ਹਾਂ

ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਬਹਾਰ ਦੀ ਕਰਦਾ ਉਡੀਕ ਹਾਂ



ਪਿੰਡ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੱਡੇ ਚੱਲਣ ਹੁਕ਼ਮ ਅਤੇ ਸਰਦਾਰੀ

ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਆ ਕੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਬੱਸ ਦੀ ਇੱਕ ਸਵਾਰੀ



ਜਾਂ ਤਾਂ ਫੌਜੀ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਖੁਆਰੀ

ਪਿੰਡ 'ਚ ਲੋਕੀਂ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਜੇ ਖ਼ਤ ਆਵੇ ਸਰਕਾਰੀ


ਕਾਲੇ ਧਨ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਸਿੱਕੇ ਚਾੜ੍ਹ ਗਏ ਵਿਓਪਾਰੀ
ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੁਸਕਾਈ ਜਾਵੇ ਫਿਰ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੁਰਾਰੀ


ਬਾਂਹੀਂ ਚੂੜਾ, ਹੱਥੀਂ ਮਹਿੰਦੀ, ਸਿਰ ਸੂਹੀ ਫੁਲਕਾਰੀ
ਕੰਨੀਂ ਕਾਂਟੇ, ਨੈਣੀ ਕਜਲਾ, ਕਜਲੇ ਵਿੱਚ ਲਾਚਾਰੀ


ਮਨ ਮਰਿਆ ਤਾਂ ਸੋਗ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਰੋਏ ਰੂਹ ਵਾਰੀ
ਤਨ ਢੱਠਾ ਤਾਂ ਸ਼ੁਹਦੇ ਯਾਰਾਂ ਕੂਕ ਗਜ਼ਬ ਦੀ ਮਾਰੀ


ਤੂੰ ਵੀ ਬੁਝ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਮਸੀਂ ਦਾ ਘਰ ਦੇ ਕੋਲ
ਰਹਿਣ ਦੇ ਗਲੀਆਂ 'ਚ ਰੋਂਦੀ ਪੌਣ, ਤੂੰ ਬੂਹਾ ਨਾ ਖੋਲ੍ਹ



ਝੀਲ ਦੀ ਫਿਤਰਤ ਹੈ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਆਖਣਾ
ਝੀਲ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ ਭਰਨੀ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਝੋਲ


ਮੈਂ ਕਿਓਂ ਡਰਦਾ ਉਲਝਣੋਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ
ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੌਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ


ਸੜਕ ਤੇ ਵੇਖੇਂਗਾ ਨੰਗੇ ਪੈਰ ਭਜਦੀ ਛਾਂ ਜਿਹੀ
ਇਹ ਮੁਹੱਬਤ ਹੈ ਜਾਂ ਮਮਤਾ, ਯਾਦ ਕੁਝ ਕੁਝ ਆਏਗਾ


ਲੋੜ ਕੀ ਹੈ ਏਸ ਦੀ ਕੋਈ ਯਾਦਗਾਰ ਬਨਾਉਣ ਦੀ
ਬਿਰਖ ਸੁੱਕ ਜਾਏਗਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੁੱਤ ਹੀ ਬਣ ਜਾਏਗਾ



ਚੋਟਾਂ ਖਾ ਕੇ ਆਖਰ ਖੁਦ ਹੀ ਪੱਥਰ ਜਾਵੇ ਹੋ
ਦਿਲ ਹੈ ਕੋਈ ਜਿਸਮ ਨਹੀਂ ਹੈ ਮੰਗੇ ਜਿਹੜਾ ਢਾਲ


ਰੂਹ ਦਾ ਖ਼ਾਲੀਪਨ ਹੈ ਯਾਰੋ ਕੀ ਰੌਣਕ ਕੀ ਮੇਲੇ
ਇਹ ਕੋਈ ਆਕਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਭਰ ਜਾਏ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ



ਅਜਾਈਂ ਮਰਨਗੇ ਹਰਫਾਂ ਦੇ ਹਿਰਨ ਖ਼ਪ ਖ਼ਪ ਕੇ
ਚਮਕਦੀ ਰੇਤ ਨੂੰ ਯਾਰੋ ਨਦੀ ਦਾ ਤਲ ਨਾ ਲਿਖੋ


ਇਹ ਕੀ ਹੁਨਰ ਹੈ ਭਲਾ ਕੀ ਕਲਾ ਕਹੇ ਜਿਹੜੀ
ਹੁਸਨ ਨੂੰ ਹੁਸਨ ਲਿਖੋ ਕ਼ਤਲ ਨੂੰ ਕ਼ਤਲ ਨਾ ਲਿਖੋ

Baba Bulley Shah

ਇਸ਼ਕ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਜਾਤ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੇਹਣਾ

ਬੁਲ੍ਹਿਆ ਤੈਨੂੰ ਕਾਫ਼ਰ ਕਾਫ਼ਰ ਆਖਦੇ, ਤੂੰ ਆਹੋ ਆਹੋ ਆਖ

ਬੁਲ੍ਹਿਆ ਪੀ ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਖਾ ਕਬਾਬ
ਹੇਠ ਬਾਲ ਹੱਡਾਂ ਦੀ ਅੱਗ
ਚੋਰੀ ਕਰ ਤੇ ਭੰਨ ਘਰ ਰੱਬ ਦਾ,
ਇਸ ਠੱਗਾਂ ੜੇ ਠੱਗ ਨੂੰ ਠੱਗ.


ਮੂੰਹ ਆਈ ਬਾਤ ਨਾ ਰਹਿੰਦੀ ਏ,
ਝੂਠ ਆਖਾਂ ਤੇ ਕੁਝ ਬੱਚਦਾ ਏ
ਸੱਚ ਆਖਿਆਂ ਭਾਂਬੜ ਮੱਚਦਾ ਏ


ਬੁਲ੍ਹੇ ਸ਼ਾਹ ਚੱਲ ਉੱਥੇ ਚੱਲੀਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਹੋਵਣ ਅੰਨ੍ਹੇ
ਨਾ ਕੋਈ ਸਾਡੀ ਕਦਰ ਪਛਾਣੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਮੰਨੇ

ਰਾਂਝਾ ਰਾਂਝਾ ਕਰਦੀ ਨੀ ਮੈਂ ਆਪੇ ਰਾਂਝਾ ਹੋਈ
ਸੱਦੋ ਨੀ ਮੈਨੂੰ ਧੀਦੋ ਰਾਂਝਾ, ਹੀਰ ਨਾ ਆਖੋ ਕੋਈ
ਰਾਂਝਾ ਮੈਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਰਾਂਝੇ ਵਿਚ ਹੋਰ ਖਿਆਲ ਨਾ ਕੋਈ
ਮੈਂ ਨਹੀ ਓਹ ਆਪੇ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਆਪ ਕਰੇ ਦਿਲਜੋਈ
ਹੱਥ ਖੂੰਡੀ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਮੰਗੂ, ਮੋਢੇ ਭੂਰਾ ਲੋਈ
ਬੁਲ੍ਹਾ ਹੀਰ ਸਲੇਟੀ ਦੇਖੋ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਖਲੋਈ
(ਦਿਲਜੋਈ= ਦਿਲਾਸਾ, ਮੰਗੂ= ਮੱਝਾਂ ਦਾ ਵੱਗ)

ਮਸਜਿਦ ਢਾਹ ਦੇ, ਮੰਦਰ ਢਾਹ ਦੇ
ਢਾਹ ਦੇ ਜੋ ਕੁਝ ਢਹਿੰਦਾ
ਇੱਕ ਕਿਸੇ ਦਾ ਦਿਲ ਨਾ ਢਾਹਵੀਂ
ਰੱਬ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ

Professor Puran Singh

ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਇਹ
ਦਿਲ ਦੇ ਚਾਅ ਉੱਤੇ ਉਲਰਦੇ
ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਿਣਕਿਆਂ ਤੇ ਰੀਝਣ ਪਸੀਜਣ ਸਾਰੇ,
ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰ ਦੌੜ ਜਾਣ

ਪਿਆਰ ਦਾ ਨਾਮ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆ,
ਦਿਲ ਜਾਨ ਵਾਰਨ ਇਹ ਪਿਆਰ ਤੇ
ਸੱਚੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਵਾਸੀ ਦਾ ਇਹ ਈਮਾਨ ਹੈ
ਰਾਂਝੇਟੜੇ ਦੇ ਨਿੱਕੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਸਾਰੇ,
ਬੇਲਿਆਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕੂਕਾਂ ਮਾਰਦੇ

(ਪ੍ਰੋ. ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ)
(ਜਵਾਨ ਪੰਜਾਬ ਦੇ, ਪ੍ਰੋ. ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ)


ਬੀਜ ਬੀਜਣ ਇਹ ਹਲ ਚਲਾਣ,
ਘਾਲਾਂ ਘਾਲਣ ਪੂਰੀਆਂ
ਖਾਣ ਥੋੜ੍ਹਾ, ਪਹਿਨਣ ਮੋਟਾ ਸੋਟਾ
ਵੇਖਣ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਵੱਲ ਬਦਲਾਂ
ਇਹ ਹਨ ਜੱਗ ਦੇ ਭੰਡਾਰੀ
ਰਾਜੇ ਹਥ ਅੱਡ ਅੱਡ ਮੰਗਦੇ ਇਥੋਂ ਰੋਟੀਆਂ
(ਪ੍ਰੋ. ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ ਭਾਰਤੀ ਕਿਸਾਨਾਂ ਬਾਰੇ)

ਜੀਓਣ ਸਭ ਬੱਚੇ ਮਾਂਵਾਂ ਦੇ, ਹਰ ਮਾਂ ਆਖਦੀ. ਇਹ ਧੰਨ ਜਿਗਰਾ ਮਾਂ ਦਾ.


ਪੜ੍ਹ ਪੜ੍ਹ ਪੁਸਤਕ ਢੇਰ ਕੁੜੇ
ਮੇਰਾ ਵਧਦਾ ਜਾਏ ਹਨ੍ਹੇਰ ਕੁੜੇ
ਕੁਝ ਅਜਬ ਇਲਮ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੱਦਾਂ ਨੇ
ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਕਿਉਂ ਤੇ ਕਿੱਦਾਂ ਨੇ
ਮੈਂ ਨਿਸਚੇ ਬਾਝੋਂ ਭਟਕ ਰਿਹਾ
ਦੋਜ਼ਖ- ਜ਼ੰਨਤ ਵਿਚ ਲਟਕ ਰਿਹਾ

ਇਹ ਬੇਪਰਵਾਹ ਪੰਜਾਬ ਦੇ
ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਖੌਲਾਂ ਕਰਨ
ਮਰਨ ਥੀਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਨ ਗੁਲਾਮੀ
ਜਾਨ ਕੋਹ ਆਪਣੀ ਵਾਰ ਦਿੰਦੇ
ਪਰ ਟੈਂ ਨਾ ਮੰਨਣ ਕਿਸੇ ਦੀ

Dhani Ram Chatrik

ਬਾਲ ਬੁੱਢੇ ਗਭਰੂ ਮੇਲੇ ਵਿਚ ਆਏ ਨੇ,
ਟੁੰਬ- ਟੁੰਬ ਰੀਝਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜਗਾਏ ਨੇ,
ਭਾਂਤੋ-ਭਾਂਤ ਦਿਲ, ਭਾਂਤੋ-ਭਾਂਤ ਮਾਲ ਨੇ,
ਟੋਲ੍ਹ ਰਹੇ ਆਪੋ ਆਪਣਾ ਖਿਆਲ ਨੇ,
ਮੇਲੇ ਦੀ ਬਹਾਰ ਤਰਕਾਲਾਂ ਤੀਕ ਏ,
ਸੌਦਾ ਲੈ ਵਿਹਾਝ ਜਿਹਦੀ ਜੋ ਤੌਫੀਕ ਏ,
ਪਲੋ ਪਲੀ ਵਿਚ ਹੋਈ ਚਲੋ ਚਲੀਏ
ਚਲ ਨੀ ਪ੍ਰੇਮੀਏ ਵਿਸਾਖੀ ਚਲੀਏ


ਨਿਕਲੀ ਬਸੰਤੋ ਵੇਸ ਕਰ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖਾਰੀ ਸਿਰ ਤੇ ਧਰ,
ਖਿੜਦੀ ਤੇ ਹੱਸਦੀ ਗਾਉਂਦੀ,
ਨੱਚਦੀ ਤੇ ਪੈਲਾਂ ਪਾਉਂਦੀ


ਸਾਉਣ ਮਾਹ ਲੜੀਆਂ ਗਰਮੀ ਝਾੜ ਸੁੱਟੀ
ਧਰਤੀ ਪੁੰਗਰੀ ਟਹਿਕੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਨੇ
ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਏ ਛੱਪੜਾਂ ਟੋਭਿਆਂ ਨੇ
ਨਦੀਆਂ ਨਾਲਿਆਂ ਜੂਹਾਂ ਹੰਘਾਲੀਆਂ ਨੇ
(ਸਾਉਣ, ਚਾਤ੍ਰਿਕ)


ਸਿਖਰ ਦੁਪਹਿਰ ਜੇਠ ਦੀ, ਵਰ੍ਹਨ ਪਏ ਅੰਗਿਆਰ
ਲੋਆਂ ਵਾਵਰੋਲਿਆਂ ਰਾਹੀ ਲਏ ਖਲ੍ਹਾਰ
ਲੋਹ ਤਪੇ ਜਿਓਂ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਭੱਖ ਲਵਣ ਅਸਮਾਨ
ਪਸ਼ੂਆਂ ਜੀਭਾਂ ਸੁੱਟੀਆਂ, ਪੰਛੀ ਭੱਜਦੇ ਜਾਣ

ਛਿੰਝ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ ਢੋਲ ਵੱਜਦੇ
ਕੱਸ ਕੇ ਲੰਗੋਟੇ ਆਏ ਸ਼ੇਰ ਗੱਜਦੇ
ਲਿਸ਼ਕਦੇ ਨੇ ਪਿੰਡੇ ਗੁੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਤੇਲ ਦੇ
ਮਾਰਦੇ ਨੇ ਛਾਲਾਂ ਦੂਲੇ ਡੰਡ ਪੇਲਦੇ

Baba Fareed de slok

ਫਰੀਦਾ ਬੁਰੇ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰ, ਗੁੱਸਾ ਮਨ ਨਾ ਹੰਢਾਇ
ਦੇਹੀ ਰੋਗ ਣ ਲਗਈ, ਪੱਲੈ ਸਭ ਕਿਛ ਪਾਇ

ਫਰੀਦਾ ਜੇ ਤੂ ਅਕਲ ਲਤੀਫ ਕਾਲੇ ਲਿਖ ਨ ਲੇਖ
ਆਪਨੜੇ ਗਿਰੀਵਾਨ ਮਹਿ ਸਿਰ ਨੀਵਾਂ ਕਰ ਦੇਖ
(ਅਕਲ ਲਤੀਫ = ਬਰੀਕ ਸਮਝ ਵਾਲਾ; ਕਾਲੇ ਲੇਖ= ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਲੇਖਾ)

ਫਰੀਦਾ ਖਾਕ ਨਾ ਨਿੰਦੀਐ, ਖਾਕੁ ਜੇਡ ਨਾ ਕੋਇ
ਜੀਵਦਿਆ ਪੈਰਾ ਤਲੇ ਮੁਇਆ ਉਪਰਿ ਹੋਇ

ਫਰੀਦਾ ਜਾ ਲਬੁ ਤਾ ਨੇਹੁ ਕਿਆ ਲਬੁ ਤ ਕੂੜਾ ਨੇਹੁ
ਕਿਚਰੁ ਝਤਿ ਲਘਾਇਐ ਛਪਰਿ ਤੁਟੈ ਮੇਹੁ
(ਲਬੁ= ਲਾਲਚ; ਨੇਹੁ ਕਿਆ= ਕਾਹਦਾ ਪਿਆਰ, ਕਿਚਰੁ= ਕਦੋਂ ਤੱਕ, ਮੇਹੁ= ਮੀਂਹ; ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਸਦਾ ਹੀ ਲਾਲਚ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਲੋਭ ਵੱਸ ਕੀਤਾ ਪਿਆਰ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਕਾਇਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਵਰ੍ਹਦੇ ਮੀਂਹ ਵਿਚ ਟੁੱਟੇ ਛੱਪਰ ਹੇਠ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਤੀਕ ਨਹੀਂ ਟਿਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ)

ਫਰੀਦਾ ਜੋ ਤੈ ਮਾਰਨ ਮੁੱਕੀਆਂ, ਤਿਨਾ ਨਾ ਮਾਰੇ ਘੁੰਮਿ
ਆਪਨੜੇ ਘਰ ਜਾਈਏ ਪੈਰ ਤਿਨਾ ਦੇ ਚੁੰਮਿ

ਫਰੀਦਾ ਮੈਂ ਜਾਣਿਆ ਦੁਖ ਮੁਝ ਕੂ
ਦੁਖ ਸਬਾਇਐ ਜਗ
ਊਚੈ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਖਿਆ
ਤਾਂ ਘਰ ਘਰ ਏਹਾ ਅੱਗ

ਰੁਖੀ ਸੁਖੀ ਖਾਇ ਕੈ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਪੀਓ
ਦੇਖ ਪਰਾਈ ਚੋਪੜੀ, ਨਾ ਤਰਸਾਏ ਜੀਓ

ਬਿਰਹਾ ਬਿਰਹਾ ਆਖੀਏ, ਬਿਰਹਾ ਤੂ ਸੁਲਤਾਨ
ਫਰੀਦਾ ਜਿਤ ਤਨ ਬਿਰਹੁ ਨਾ ਉਪਜੈ, ਸੋ ਤਨ ਜਾਣ ਮਸਾਨ

ਫਰੀਦਾ ਬਾਰ ਪਰਾਏ ਬੈਸਣਾ ਸਾਂਈ ਮੁਝੈ ਨਾ ਦੇਹਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਏਵੈ ਰਖਸੀ ਜੀਓ ਸਰੀਰਹੁ ਲੇਹਿ

ਫਰੀਦਾ ਕੰਨ੍ਹ ਮੁਸੱਲਾ ਸੂਫ਼ੁ ਗਲਿ, ਦਿਲ ਕਾਤੀ ਗੁੜ ਵਾਤਿ
ਬਾਹਰਿ ਦਿਸੈ ਚਾਨਣਾ, ਦਿਲ ਅੰਧਿਆਰੀ ਰਾਤਿ
( ਕੰਨ੍ਹ = ਮੋਢਾ, ਮੁਸੱਲਾ= ਨਿੱਕੀ ਚਟਾਈ ਜਿਸ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਨਮਾਜ਼ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗੁੜ ਵਾਤਿ= ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ)

ਫਰੀਦਾ ਕਾਲੇ ਮੈਂਡੇ ਕਪੜੇ ਕਾਲਾ ਮੈਂਡਾ ਵੇਸ
ਗੁਨਹੀਂ ਭਰਿਆ ਮੈਂ ਫਿਰਾਂ ਲੋਕ ਕਹੈ ਦਰਵੇਸ

ਫਰੀਦਾ ਦਰਿਆਵੈ ਕੰਨੈ ਬਗਲਾ ਬੈਠਾ ਕੇਲ ਕਰੇ
ਕੇਲ ਕਰੇਂਦੇ ਹੰਝ ਨੇ ਅਚਿੰਤੇ ਬਾਜ ਪਾਏ
ਬਾਜ ਪਏ ਤਿਸ ਰਬ ਦੇ ਕੇਲਾਂ ਵਿਸਰੀਆਂ
ਜੋ ਮਨ ਚਿਤ ਨਾ ਚੇਤੇ ਸਨਿ ਸੇ ਗਾਲੀ ਰਬ ਕੀਆਂ
(ਹੰਝ= ਹੰਸ, ਕੰਨੈ = ਕੰਢੇ, ਕੇਲ= ਖੇਡ, ਅਚਿੰਤੇ= ਅਚਾਨਕ)

By Waris, On Waris

ਮੇਰੀ ਬੋਲੀ ਦੇ ਵਾਰਿਸਾ ਸੱਚ ਮੰਨੀਂ, ਮੰਨਾਂ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਪੀਰ ਤੈਨੂੰ
ਦਿੱਤੀ ਜਿੰਦੜੀ ਤੂੰ ਹੀਰ ਸਲੇਟੜੀ ਨੂੰ, ਦੇ ਗਈ ਸਦਾ ਦੀ ਜਿੰਦੜੀ ਹੀਰ ਤੈਨੂੰ.

(Vidhaata Singh Teer on Waris Shah)

ਚਿੜੀ ਚੂਹਕਦੀ ਨਾਲ ਜਾਂ ਤੁਰੇ ਪਾਂਧੀ
ਪਈਆਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਧਾਣੀਆਂ ਨੇ
(Warish Shah describing a rural morning)

ਗੰਗਾ ਗਈਆਂ ਨਾ ਹੱਡੀਆਂ ਮੁੜਦੀਆਂ ਨੇ,
ਗਏ ਵਕ਼ਤ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾ ਮੋੜਿਆ ਈ

ਇਹ ਇਸ਼ਕ਼ ਦੇ ਰੋਗ ਦੀ ਗੱਲ ਏਹਾ
ਸਿਰ ਜਾਏ ਤੇ ਇਹ ਨਾ ਜਾਏ ਮੀਆਂ

ਭਾਈਆਂ ਬਾਝ ਨਾ ਮਜਲਸਾਂ ਸੋਂਹਦੀਆਂ ਨੇ
ਤੇ ਭਾਈਆਂ ਬਾਝ ਬਹਾਰ ਨਾਹੀਂ
ਭਾਈ ਢਾਹੁੰਦੇ, ਭਾਈ ਉਸਾਰਦੇ ਨੇ,
ਭਾਈਆਂ ਬਾਝੋਂ ਬੇਲੀ ਯਾਰ ਨਾਹੀਂ

ਵਹਿਣ ਪਏ ਦਰਿਆ ਨਾ ਮੁੜਦੇ ਨੇ
ਲਾਏ ਰਹੇ ਜ਼ੋਰਾਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰੀਆਂ ਵੇ
ਸਿਰ ਦਿੱਤਿਆਂ ਬਾਝ ਨਾ ਇਸ਼ਕ ਪੱਕੇ
ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੁਖਾਲੀਆਂ ਯਾਰੀਆਂ ਵੇ

ਵਾਰਿਸ ਅਹਿਮਖਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਫਾਟ ਖਾਧੇ
ਨਹੀਂ ਆਂਵਦਾ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਸਵਾਦ ਮੀਆਂ
(ਅਹਿਮਖ= ਮੂਰਖ)

ਨਾਓਂ ਫਕਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਅਸਾਨ ਲੈਣਾ
ਖਰਾ ਕਠਨ ਹੈ ਜੋਗ ਕਮਾਵਣਾਓਂ

Hindi collection

शहीदों की चिताओं पर लगेंगे हर बरस मेले
वतन पर मिटने वालों का बाकी यही निशाँ होगा

जब से पता चला है के मरने में है ज़िन्दगी
सर पर कफ़न बांधे, कातिल को ढूंढते हैं

Kartar Singh Sarabha

Dhoondta phirta hoon main, ai Iqbal, apney aap ko
aap hee goya musaafir, aap hee manzil hoon main


हमें दुनिया की सरहदों से क्या मतलब
हमारा पैगाम मोहबत है जहां तक पहुंचे
(सरदार जाफरी)

हज़ारों साल नरगिस अपनी बेनूरी पे रोती है
बड़ी मुश्किल से होता है चमन में दीदार पैदा

ਮੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ

ਪੁੱਛੀ ਸ਼ਰਫ ਨਾ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਤ ਮੇਰੀ
ਵੇ ਮੈਂ ਬੋਲੀ ਹਾਂ ਓਹਨਾਂ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ

ਇਹ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ! ਮੈਂ Google Labs ਦੇ icon ਤੇ ਕਲਿਕ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਇਕਦਮ ਇਸ ਸੋਫਟਵੇਅਰ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਜਿਹੜਾ ਰੋਮਨ ਅਖਰਾਂ 'ਚ ਲਿਖੇ ਸ਼ਬਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਗੁਰਮੁਖੀ 'ਚ ਲਿਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ.

ਛੋਟੇ ਹੁੰਦੇ ਸਕੂਲ 'ਚ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜਜ਼ਬਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦਾ. ਉਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਨੀਆਂ ਹੀ famous ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦੀ collection ਵੀ ਬਣਾਈ ਸੀ. ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਲਈ ਓਹ ਫਰਜ਼-ਭਾਵ ਕਿਤੇ ਖੋ ਹੀ ਬੈਠੀ. ਮੈਂ ਹੁਣ ਪੜ੍ਹਦੀ ਵੀ ਸਿਰਫ ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ ਹਾਂ ਤੇ ਲਿਖਦੀ ਵੀ. ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਵੀ ਮਹਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਅੱਜ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਨਵੀਂ ਪੀੜੀ ਬਹੁਤ ਬੁਰੀ ਤਰਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਤੋਂ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਚਾਹੁਣ ਕਰਕੇ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈ. ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲਗਦੀ ਪਰ ਮੈਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੁਝ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਨਹੀਂ ਕੇ ਜਿਸਨੇ ਆਪ ਕੁਝ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ.

ਇਹ blogpost ਮੇਰੀ guilty conscience ਨੇ ਲਿਖੀ ਹੈ. ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ 'ਚ ਹੋਰ ਵੀ posts ਲਿਖਾਂਗੀ.

Translation:

Title: Punjabi, my sweet tongue

Sharaf, I'm the poor tongue of those Punjabis
Who did not ever bother 'bout me.

This is just fantastic! I click on the icon of 'Google Labs' and lo! I discover this transliteration software which automatically converts Roman script into Gurmukhi!

When I was young, I used to feel quite emotional about my language and would dream dreams about doing something for it. I had even made a huge collection of famous Punjabi poems then. But with time, I lost that enthusiasm somewhere. Now, I read and write only in English. Somewhere inside, I do feel guilty about this but that is how it is. Today, the future of Punjabi doesn't look too bright. The new generation is getting disconnected from their mother tongue and that disconnect is being brought about by their own parents. I see this, do not like it- it pains me- but feel unable to say anything because what right does one, who has done nothing for her language herself, have to preach to others?

This blogpost has been written by my guilty conscience. Perhaps, I'll write more posts in Punjabi!

What the heck is 'Individuality'?

Scene: A lunch in a busy restaurant with a group of best friends from college. The group has reunited for two days after four years!

Friend 1: It's been four years since we passed out. Do you people see any change in yourself?

One or two people in the group answer. This is a topic that I have often reflected upon, so I too chime in pretty soon.

Me: I have definitely changed a lot. If I now look back, I think what a bachi I was then!

Friend 2 (with a twinkle in his eye): And what makes you think that you are not a bachi now?

Me: Exactly! What I've learnt in these four years is that whenever I will look back, I will find my past behavior kiddish as compared to the present. Now I know that maturity is an ongoing process.

Friend 2 (perhaps startled): Arrey, main mazaak kar raha tha.

Me: But I was serious.

Friend 1: If I talk about myself, I think I've become more selfish in these years.

Me: I guess that is actually not selfishness but that our individuality has become more defined.

Friend 1 hasn't heard it properly because of the din. There is another friend sitting in between us. She asks me to repeat. I do. Half-way through, I notice an amused grin on the face of our sandwiched friend. I realize, stop, look around, find many similarly grinning faces around the long table and break into a sheepish smile. Oops!

In the evening, when my mind is tired, 'individuality' comes back to me. I marvel. What a heavy word to use! And how remarkably vague!

Making light-hearted and light-worded conversations is a talent. Blessed are those who have it.

Love

By Pankaj

love is not a pair of scales,
virtue and vice, weighed on each side,
a tipping for virtue, rewarded with love,

for which cheated wife, did not forgive her mate?
which coldly spurned lover, did not think twilight thoughts of his beloved?
and sigh, at what may have been, and might still be (oh, desperate hope)
which mother, did deny her comforting womb, to her murderer son?

love, rather, is a fickle little devil,
inclined towards beauty and power,
but not always,
it owes no’one nothing,
not as true as it is made out to be,
but all consuming,
for a time at least,
till it renews its search for a muse,

so stop playing your game of “should”,
as that is not love’s game.
stop harping upon your graces,
and curse the sky,
because love never was about deserving was it?

On The War on Terror

Everybody's worried about stopping terrorism. Well, there's a really easy way: stop participating in it.
Noam Chomsky

On Entrepreneurship

"Entrepreneurship is more about innovation and ideas rather than experience. According to the great thinker and Management Guru, Prof C K Prahalad, intellect as a factor to become successful entrepreneur, comes way beyond other factors like imagination, hard work etc. So a person who has ideas and wants to be an entrepreneur should ideally venture into it as soon as possible without wasting too much time gaining irrelevant ‘experience’."
R Satya, founder, Career Launcher

"A language is a living thing. A patois born in soldiers’ camps not so long ago became Urdu, whose beauty ravishes our hearts. To love Urdu for her low origins and her high refinements, for her generous heart and her reckless love, is not to give up Punjabi. What a mean economy of love and belonging it must be, in which one love is always traded in for another, in which a heart is so small that it can only contain one jannat, one heaven. How fearsome must be this empty land where each new connection must inevitably mean the loss of all roots, all family, each song you may have ever sung in the past. Any ghazal-maker, any Mareez, I think, would flee from such a hellish wasteland. But my region, where Kalidas Gupta Raza continues to sing his passion for Urdu, is different. If Hindi is my mother-tongue, then English has been my father-tongue. I write in English, and I have forgotten nothing, and I have given up nothing."

Vikram Chandra, in the article 'The Cult of Authenticity'

Piano Stairs

On Activism

"We're so self-important. So arrogant. Everybody's going to save something now. Save the trees, save the bees, save the whales, save the snails. And the supreme arrogance? Save the planet! Are these people kidding? Save the planet? We don't even know how to take care of ourselves; we haven't learned how to care for one another. We're gonna save the fuckin' planet? . . . And, by the way, there's nothing wrong with the planet in the first place. The planet is fine. The people are fucked! Compared with the people, the planet is doin' great. It's been here over four billion years . . . The planet isn't goin' anywhere, folks. We are! We're goin' away. Pack your shit, we're goin' away. And we won't leave much of a trace. Thank God for that. Nothing left. Maybe a little Styrofoam. The planet will be here, and we'll be gone. Another failed mutation; another closed-end biological mistake."
— George Carlin

A good forward

Written By Regina Brett, 90 years old, of The Plain Dealer, Cleveland , Ohio

"To celebrate growing older, I once wrote the 45 lessons life taught me. It is the most-requested column I've ever written.
My odometer rolled over to 90 in August, so here is the column once more:

1. Life isn't fair, but it's still good.

2. When in doubt, just take the next small step.

3. Life is too short to waste time hating anyone.

4. Your job won't take care of you when you are sick. Your friends and parents will. Stay in touch.

5. Pay off your credit cards every month.

6. You don't have to win every argument. Agree to disagree.

7. Cry with someone. It's more healing than crying alone.

8. It's OK to get angry with God. He can take it.

9. Save for retirement starting with your first paycheck.

10. When it comes to chocolate, resistance is futile.

11. Make peace with your past so it won't screw up the present.

12. It's OK to let your children see you cry.

13. Don't compare your life to others. You have no idea what their journey is all about.

14. If a relationship has to be a secret, you shouldn't be in it.

15. Everything can change in the blink of an eye. But don't worry; God never blinks.

16. Take a deep breath. It calms the mind.

17. Get rid of anything that isn't useful, beautiful or joyful.

18. Whatever doesn't kill you really does make you stronger.

19. It's never too late to have a happy childhood. But the second one is up to you and no one else

20. When it comes to going after what you love in life, don't take no for an answer.

21. Burn the candles, use the nice sheets, wear the fancy lingerie. Don't save it for a special occasion. Today is special.

22. Over prepare, then go with the flow.

23. Be eccentric now. Don't wait for old age to wear purple.

24. The most important sex organ is the brain.

25. No one is in charge of your happiness but you.

26. Frame every so-called disaster with these words 'In five years, will this matter?'

27. Always choose life.

28. Forgive everyone everything.

29. What other people think of you is none of your business.

30. Time heals almost everything. Give time time.

31. However good or bad a situation is, it will change.

32. Don't take yourself so seriously. No one else does.

33. Believe in miracles.

34. God loves you because of who God is, not because of anything you did or didn't do.

35. Don't audit life. Show up and make the most of it now.

36. Growing old beats the alternative -- dying young.

37. Your children get only one childhood.

38. All that truly matters in the end is that you loved.

39. Get outside every day. Miracles are waiting everywhere.

40. If we all threw our problems in a pile and saw everyone else's, we'd grab ours back.

41. Envy is a waste of time. You already have all you need.

42. The best is yet to come...

43. No matter how you feel, get up, dress up and show up.

44. Yield.

45. Life isn't tied with a bow, but it's still a gift."

Proverbs

Quae nocent docent.
Things that hurt, teach.

Vincit qui se vincit.
He wins control who controls himself. -Seneca